वीरगञ्ज, पर्सा — शारीरिक अपाङ्गतालाई जीवनको अभिशाप ठान्नेहरूका लागि वीरगञ्ज महानगरपालिका–४ गणेशमान चोकमा पसिना बगाइरहेका महेश शाह र उनकी श्रीमती मनकेसी चौधरी एक गतिलो उदाहरण बनेका छन्।
पूर्ण रूपमा आँखा नदेख्ने महेश र दृष्टिसम्बन्धी समस्या (केही मात्रामा मात्र देख्ने) भएकी मनकेसीले अभाव र दृष्टिविहीनतालाई कहिल्यै आफ्नो कमजोरी बन्न दिएनन्। उनीहरूले गणेशमान चोकमा आफ्नै मिहिनेत र लगनशीलताले चटपटे, पानीपुरी र चियाको पसल सञ्चालन गर्दै आएका छन्। पसलको ब्यानरमा लेखिएको “स्वाद चौतारी” उनीहरूको अथक संघर्ष र मीठो आत्मबलको सङ्केत हो।
अभावसँगको सम्झौताहीन लडाइँ
जीवनका हरेक मोडमा दृष्टिबिनाको अन्धकार झेल्दै आएका महेश र मनकेसीले कसैको सामु हात फैलाउनुको सट्टा आफ्नै पसिनाको कमाइ खानुलाई धर्म ठानेका छन्। दिनभरको जोहो, परिकारको तयारी र ग्राहकसँगको आत्मीय व्यवहार उनीहरूको दैनिकी बनिसकेको छ।
सानो लगानी र सीमित स्रोतका बाबजुद सञ्चालन गरिएको यो व्यवसायले उनीहरूलाई आर्थिक रूपमा मात्रै उभ्याएको छैन, समाजमा एक स्वाभिमानी जीवन बिताउने बलियो आधार पनि दिएको छ। उनीहरूको पसलमा पाइने स्वादभन्दा ठूलो स्वाद त उनीहरूको जीवनगाथामा भेटिन्छ, जहाँ हरेक मिनेट मिहिनेतको सुवास आउँछ।
“हरेस नखाए असम्भव केही छैन”
शारीरिक अपाङ्गताका कारण निराश बनेर बस्नेहरूका लागि यो जोडी एक प्रेरणाको दीप बनेको छ। आफ्नो जीवनको कथा सुनाउँदै उनीहरू दृढतापूर्वक भन्छन्,
“जिन्दगीमा हरेस नखाने हो भने असम्भव केही छैन।”
उनीहरूको यो भनाइ मात्र शब्द होइन, उनीहरूको दैनिक संघर्षको वास्तविक चित्र हो। आँखाको ज्योति नभए पनि मनको आँखाले भविष्य उज्यालो बनाइरहेका महेश र मनकेसीले प्रमाणित गरिदिएका छन्— आँट र इमानदारिता भए भाग्यको रेखाभन्दा ठूलो कर्मको रेखा हुन्छ। गणेशमान चोकको यो ‘स्वाद चौतारी’ ले आज हरेक नागरिकलाई कर्मको महत्त्व र जीवनप्रतिको सकारात्मक दृष्टिकोण सिकाइरहेको छ।
